Pusong Di Makalimutan

Isang araw bago ang kasal, namatay ang fiancé kong si Alexander sa isang malagim na aksidente. Inaasahan ng lahat na malulungkot ako nang labis. Ngunit wala akong ni isang luhang tumulo, hindi rin ako nagwala. Limang taon ang lumipas. Sa isang mamahaling hotel sa Manhattan, "bumangon" ang lalaking dapat ay patay na. At hindi lang iyon—hayagang nagmamahalan sila ng kapatid ng asawa ko na si Marjorie. Sa gitna ng party, nakahubad ang pang-itaas niya habang pinipilit si Marjorie sa mahabang upuan, ibinuka ang mga binti nito at mariing kumakadyot. Tumutunog ang matinis na ungol nito, at ang nagkalat na napakaraming condom sa sahig ay nagpapatunay sa tindi ng kanilang ginagawa. Nang mapansin niya ako, hindi lang niya itinigil ang ginagawa—lalo pa niyang pinagalaw si Marjorie at ngumisi nang may pagmamalaki. "Fiancée kita dati, di ba? Limang taon kang naghintay? Anong tindi ng pagkahumaling, nakakasuklam. Pero pwede kitang itago bilang kabit. Lunes, Miyerkules, Biyernes kay Marjorie; Martes, Huwebes, Sabado sa iyo. Magpasalamat ka." Ngumiti ako at sinabi: "Hindi po ba't nagkakamali kayo ng tao?" Hindi alam ni Alexander na noong araw na iyon, bago ang aksidente, may natanggap akong "isang video." Sa loob ng limang taon nilang paglilibang sa Europa, ako ay may asawa na at may apat na taong gulang na anak na babae. At ang asawa ko ay ang tunay na pinuno ng pamilyang Carter—ang "tiyuhin niya."