Ang Huling Buwan ng Walang Amo

Ito na ang ikasiyam na taon na ipinagdiriwang namin ni Dante ang Buwan ng Walang Amo. Naniniwala ang tagapagmana ng pamilyang Corinni na mapapahaba nito ang aming relasyon. Sa loob ng isang buwan pagkatapos ng aming anibersaryo ng pagde-date bawat taon, malaya siya, at hindi kami nanghihimasok sa buhay ng isa't isa. Kung may makita man ang sinuman sa amin na mas karapat-dapat, dapat lang naming batiin sila ng mabuti. Kung wala, babalik kami sa dati pagkatapos ng isang buwan. Sa paligid ko, walang pakundangan ang pagsabog ng champagne ng mga lalaki sa pamilya. "Sa isa pang taon ng kalayaan! Binabati namin ang aming Underboss sa muling pagkuha ng kanyang katayuang binata!" "Bukas na ang pustahan ng pamilya! Maglagay ng taya sa kaliwa kung sa tingin ninyo'y magpapakasal pa rin sila, at sa kanan kung sa tingin ninyo'y tapos na talaga!" Sa gitna ng malabong usok ng tabako, nakaupo ako sa sulok ng katad na sofa, isang malamig na tagamasid, na para bang walang kinalaman sa akin ang buong palabas na ito. Nakapulupot ang kamay ni Dante sa baywang ni Scarlett nang dumaan siya sa harap ko, at ibinulong, "Huwag kang mag-isip ng kung ano-ano. Ikaw pa rin ang tanging Donna ko." "Isa akong saranggola. Gaano man kalayo ang liparin ko, nasa kamay mo pa rin ang pisi." Idiniin ko ang malamig kong mga daliri sa banayad na umbok ng aking tiyan, blangko ang ekspresyon. Dante, sa pagkakataong ito sa pustahan ng pamilya, itataya ko ang pera ko sa "katapusan." Tuluyan akong maglalaho sa mundo mo. Iyong pisi ng saranggola na ipinagmamalaki mo? Ngayong gabi, ako na mismo ang puputol nito.