Noong 1988, nawalan ng mga magulang ang anim na taong gulang na si Lin Wanxing. Ang mga kamag-anak niya ay pawang nagpaplano at nagtuturuan kung sino ang sasagot sa kanya, kaya naging ulilang-ulila siyang walang nagmamalasakit. Sa pinakamadilim na sandali ng kanyang buhay, ang wasak at pagod na beteranong si Gu Zhengyang, na puno ng sugat ng buhay, ay naawa at kinupkop siya. Isang munting bata na maingat at matatag na lumalaki sa kabila ng kahirapan, at isang bigong matanda na durog na ng buhay at wala nang pag-asa. Dalawang taong nasa taglamig ng buhay, magkasamang nabubuhay sa isang lumang bakuran. Nilalabanan nila ang tsismis ng buong baryo at ang kasakiman ng mga kamag-anak, pinapainit ang isa't isa sa maliliit na sandali ng pang-araw-araw na buhay, at sabay na tinutubos ang isa't isa.