Isang Pusong Hindi Makalimot

Isang araw bago ang kasal namin, namatay ang fiancé kong si Alexander Carter sa isang malagim na aksidente sa sasakyan. Akala ng lahat ay babagsak ako, mababaliw ako sa dalamhati. Pero hindi. Hindi ako umiyak ni nagdrama. Limang taon ang lumipas, sa isang marangyang hotel sa Manhattan, "bumalik mula sa mga patay" ang lalaking iyon. Hayagang nakikipagtalik siya sa stepsister ko, si Marjorie. Walang pang-itaas at walang hiya, ipinako niya ito sa chaise longue sa gitna ng bukas na party, pinaghiwalay ang mga binti nito at walang pakundangan na pinasok ito. Tumagos sa buong silid ang matinis na ungol nito. Ang tambak ng nagamit na condom sa sahig ay malinaw na nagpapatunay na matagal na silang ganoon. Nang mapansin niya akong nakatayo nang mag-isa, hindi siya tumigil. Mas lalo siyang bumayo, mas lalong lumakas ang sigaw nito, saka ako tiningnan na may mapang-asar na ngiti. "Kaya ikaw pala ang fiancée ko?" sabi niya nang may kayabangan. "Hinintay mo ako nang limang taon?" Ngumisi siya. "Gaano ka ba kadesperado? Nakakakilabot ang ganyang obsesyon. Pero dahil mahal mo ako nang todo, magiging mapagbigay ako. Puwede kitang gawing kabit. Pero ang titulong Mrs. Carter ay kay Marjorie. Lunes, Miyerkules, at Biyernes ay sa kanya. Martes, Huwebes, at Sabado, pupunta ako sa iyo. Magpasalamat ka." Ngumiti ako. "Napagkamalan mo ako." Ang hindi alam ni Alexander ay noong gabi ng aksidente niya, may natanggap akong video. Ang hindi niya alam ay habang siya at si Marjorie ay walang pakialam na gumugol ng limang taon sa Europa, ako ay nag-asawa na—at may apat na taong gulang na anak na babae. At ang asawa ko ay ang tiyuhin niya, ang tunay na kapangyarihan sa likod ng pamilyang Carter.