Inialay ni Verona ang buong buhay niya bilang maliit na anino ni Talia—pangalawang pili ng mga magulang, tira-tira sa pag-ibig. Maging ang fiancé niyang si Bastian, para sa kambal niya ang pinakamagaganda: ang diyamante, ang pabango, ang upuang harapan, ang master bedroom. Sa araw ng kasal nila, tumakas siya sa wakas. Sa isang tahimik na bayan malapit sa hurno, natutunan niyang hindi siya kailanman “mahirap mahalin”—hindi lang talaga siya napili muna. Huli na ang pagsisisi ni Bastian. Hindi naghintay ang kaligayahan niya.