Ang Pagkikita ay Isang Napakagandang Palad

Sa ikalawang taon ng Jingkang, bumagsak ang lungsod ng Bianjing. Sa araw na sinira ng mga sundalong Jin ang lungsod, nagyakap sa huling pagkakataon sina Zhao Cheng'an, isang miyembro ng maharlikang angkan ng Zhao Song, at ang dalagang palasyo na si Shen Qinghe sa gitna ng dugo at apoy. Nangako siya ng susunod na buhay, ngunit ang sinabi lamang niya ay: "Ang pagkikita ay isang napakagandang palad." Nang gabing iyon, namatay si Zhao Cheng'an sa gitna ng magulong hukbo, hanggang sa huling sandali ay tinatawag ang kanyang pangalan. Si Shen Qinghe naman ay nabihag at dinala pahilaga, at sa mahabang kahihiyan at paghihintay, ginugol niya ang dalawampu't pitong taon sa pagtupad sa isang pangakong walang sumasagot. Mula sa kabataan hanggang sa pagputi ng buhok, mula sa pader ng palasyo hanggang sa ilang sa labas ng hangganan, palagi siyang naniniwala na babalik siya upang muling itatag ang bansa at sunduin siya. Hanggang sa huling sandali ng kanyang buhay, nakatingin pa rin siya sa timog at mahinang nagtanong: "Cheng'an... hindi ka pa ba dumarating?" Ito ay isang kuwento tungkol sa magulong panahon, paghihintay, at kawalan ng pag-asa. May mga taong namatay noong gabing iyon, may mga taong ginugol ang buong buhay sa paghihintay sa isang muling pagkikita na hindi kailanman darating. Ang buhay ay tatlong libong araw lamang, at ang pagkikita ay isa nang napakagandang palad.