ในวันครบรอบแต่งงานปีที่เจ็ด ฉันกำลังคร่อมตัวลูเซียน สามีมาเฟียของฉันและจูบเขาอย่างดูดดื่ม นิ้วของฉันคลำอยู่ในกระเป๋าชุดผ้าไหมราคาแพงเพื่อหาที่ตรวจการตั้งครรภ์ที่ซ่อนไว้ ฉันอยากเก็บข่าวการตั้งครรภ์ที่ไม่คาดคิดนี้ไว้บอกตอนท้ายของค่ำคืน มาร์โก มือขวาของลูเซียน ถามด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เป็นภาษาอิตาลีว่า "ดอน นกน้อยคนใหม่ของท่าน โซเฟีย เธอมีรสชาติเป็นอย่างไรบ้าง" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของลูเซียนสั่นสะเทือนผ่านอกของฉัน ส่งความหนาวเย็นแล่นริ้วขึ้นสันหลัง เขาตอบเป็นภาษาอิตาลีเช่นกันว่า "เหมือนลูกพีชที่ยังไม่สุก สดและนุ่มนวล" มือของเขายังคงลูบเอวของฉัน แต่สายตาของเขากลับเหม่อลอย "เก็บเรื่องนี้ไว้ระหว่างเราเท่านั้น ถ้าดอนน่าของฉันรู้ ฉันตายแน่" ลูกน้องของเขาหัวเราะอย่างรู้ทัน ยกแก้วขึ้นและสาบานว่าจะปิดปาก ความอบอุ่นในเลือดของฉันกลายเป็นน้ำแข็งทีละนิด สิ่งเดียวที่พวกเขาไม่รู้คือคุณยายของฉันมาจากซิซิลี ฉันจึงเข้าใจทุกคำพูด ฉันบังคับตัวเองให้สงบนิ่ง รักษารอยยิ้มสมบูรณ์แบบของดอนน่าไว้ให้อยู่กับที่ แต่มือที่ถือแก้วแชมเปญของฉันสั่นเทา แทนที่จะก่อเรื่อง ฉันเปิดโทรศัพท์ พบคำเชิญที่ได้รับเมื่อไม่กี่วันก่อนสำหรับโครงการวิจัยทางการแพทย์ระดับนานาชาติส่วนตัว และกด "ตอบรับ" ภายในสามวัน ฉันจะหายไปจากโลกของลูเซียนอย่างสิ้นเชิง