จนกว่าฉันจะหายไป

คนรักในวัยเด็กของสามีฉันได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคร้ายระยะสุดท้าย เพื่อทำตามความปรารถนาสุดท้ายของเธอและให้เธอได้สัมผัสถึงความอบอุ่นของครอบครัว สามีของฉัน แอรอน เทอร์เนอร์ มอบสร้อยคอของฉันให้เธอ เขายังยอมให้เธออ้างวันเกิดของฉัน แม้แต่ลูกชายของเราก็เริ่มเรียกเธอว่า "แม่" ในเวลาส่วนตัว เขาบอกฉันว่า "คริเชล ซิลเวียกำลังจะตาย แค่ยอมตามใจเธอหน่อยได้ไหม" ทุกครั้งที่ฉันขอให้เขาสละเวลาและความรักให้ฉันสักนิด ลูกชายของเรา ลูคัส ก็จะรีบพูดแทนพวกเขา "แม่ แม่ไม่เคยสอนให้หนูใจกว้างหรอกเหรอ ซิลเวียกำลังจะตาย ทำไมแม่ถึงชอบทำให้เธอลำบากอยู่เรื่อย" เมื่อเวลาผ่านไป ฉันก็เลิกขออะไรเลยสักอย่าง แล้วคืนหนึ่ง ฉันได้ยินลูกชายพูดกับพ่อของเขาหลังกลับจากโรงพยาบาล "ซิลเวียช่างอ่อนโยนและสง่างามจัง หนูอยากให้แม่เป็นแบบเธอบ้าง" แอรอนหัวเราะเบาๆ และลูบผมลูกชายของเราอย่างเอ็นดู "แม่ของลูกอาจจะเข้มงวดไปหน่อย แต่มันก็เพื่อตัวลูกเองทั้งนั้น ในเมื่อลูกชอบซิลเวียมากขนาดนี้ เราให้เธอเป็นแม่ทูนหัวของลูกดีไหมล่ะ" ดังนั้นแม้แต่เด็กที่ฉันเสี่ยงชีวิตนำเข้ามาในโลกนี้ก็ไม่ชอบฉัน ฉันก้มสายตาลง ปิดประตูห้องนอนอย่างเงียบๆ และแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ในเมื่อพวกเขาทั้งคู่เต็มไปด้วยความเสียใจเช่นนี้ ฉันก็จะจากไปอย่างเงียบๆ และมอบสิ่งที่พวกเขาต้องการให้