พ่อของฉัน ผู้เป็นราชันอัลฟ่า ไม่ต้องการให้ลูกสาวของเขารายล้อมไปด้วยเหล่านักอัลฟ่าที่ไล่ล่าบัลลังก์ ท่านจึงปกปิดตัวตนของฉันและจัดการให้ฉันได้พบกับเอเดรียน เวล นักอัลฟ่าหนุ่มแห่งฝูงซิลเวอร์ริดจ์ที่เรียบง่าย พ่อบอกว่าเอเดรียนมีความสามารถจริง ต่างจากเหล่านักอัลฟ่าในราชสำนักที่รู้แต่การประจบอำนาจ เอเดรียนเข้าควบคุมฝูงของเขาเองตั้งแต่อายุน้อยและรักษาความมั่นคงไว้ได้ ฉันสวมชุดเดอชาแนล นาฬิกาคาร์เทียร์สั่งทำ กระเป๋าแอร์เมส และสร้อยข้อมือหินมูนสโตนที่แม่ทิ้งไว้ให้ มันเป็นเพียงการพบกันอย่างเป็นทางการ แต่ในเมื่อพ่อจัดแจงเอง ฉันจึงเลือกที่จะแสดงความเคารพ ก่อนมื้อค่ำจะเริ่มขึ้น มอลลี่ เวย์น เพื่อนสมัยเด็กของเอเดรียน ก็บุกเข้ามาในห้องอาหารส่วนตัว เธอเรียกตัวเองว่านักตรวจจับพวกตีท้ายครัว ดวงตาของเธอกวาดมองชุดของฉัน นาฬิกา สร้อยข้อมือ และกระเป๋าของฉัน ก่อนที่เธอจะหัวเราะ "เอเดรียน ดูเธอสิ เธอห่อหุ้มตัวเองด้วยแบรนด์หรูเพื่อให้คุณคิดว่าเธอมาจากสายเลือดสูงศักดิ์" เอเดรียนขอโทษและบอกว่ามอลลี่ไม่ชอบผู้หญิงที่แต่งตัวฉูดฉาดเกินไป ฉันเลือกที่จะไม่โมโห จากนั้นมอลลี่ก็ลากกระเป๋าแอร์เมสของฉันไปใต้รองเท้าของเธอ "กระเป๋าราคาเท่านี้? เธอจะจ่ายไหวได้ยังไง?" "บอกมาสิ เธอหลอกนักอัลฟ่าไปกี่คนก่อนจะจ่ายทุกอย่างที่ใส่ได้?" "เธอแต่งตัวเหมือนเจ้าหญิงเพราะอยากให้นักอัลฟ่าสวมมงกุฎลูน่าให้เธอ" ความมุ่งร้ายของเธอเกือบทำให้ฉันหัวเราะ ฉันมองสร้อยข้อมือหินมูนสโตนบนข้อมือ แม้ซิลเวอร์ริดจ์จะขายทุกธุรกิจที่ครอบครอง มอลลี่ก็อาจยังจ่ายไม่ไหวสำหรับสิ่งที่เธอเพิ่งแตะต้อง