เขาพูดว่า “ไปตายซะ”

ในห้องรับรองวีไอพีของคาสิโนใต้ดิน เมฟ เจ้าหญิงแห่งตระกูลฟัลโคเน ถูกยัดเหล้าแรงจนเมาได้ที่ ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ มีคนยุยงให้เธอเผยเรื่องน่าอับอายที่สุดที่เธอเคยทำเพื่อเอาชนะใจดอน เธอหมุนแก้วในมือ ชี้มาที่ผมซึ่งกำลังแจกไพ่หลังโต๊ะ แล้วเงยหน้าหัวเราะเสียงดัง “เจ็ดปีก่อน ตอนที่เดคลันโคม่าเพราะถูกยิง ฉันขโมยโทรศัพท์ส่วนตัวของเขา แล้วลบข้อความขอความช่วยเหลือที่อีตัวนั่นส่งมา ทุกหลักฐานไม่เหลือเลย จากนั้นฉันก็ตอบกลับในนามของเขา: เธอมันเป็นภาระ ไปตายซะ” “เธอไม่มีทางเดาได้ว่าต่อมาเกิดอะไรขึ้น ไอ้โง่นั่นยืนอยู่หน้าเซฟเฮาส์ทั้งคืนท่ามกลางฝนตกหนัก เหมือนหมาข้างถนน ฉันเกือบขำตาย…” ทั้งห้องระเบิดเสียงหัวเราะหยาบโลน มีเพียงชายที่นั่งอยู่หัวโต๊ะเท่านั้นที่เงียบ แก้ววิสกี้คริสตัลในมือเขาแตกเป็นเสี่ยงด้วยเสียงแหลมคม เลือดผสมกับเหล้าสีอำพัน ไหลย้อยผ่านเส้นเลือดบนหลังมือก่อนหยดลงพรม ดวงตาที่แดงก่ำและเต็มไปด้วยฆาตกรรมจ้องเขม็งมาที่ผม ผมแจกไพ่ใบสุดท้ายตรงหน้าเขาอย่างใจเย็น แล้วยื่นผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมสีขาวสะอาดให้ “ท่านดอนเดคลัน ท่านควรเช็ดมือเสียหน่อย เลือดเปื้อนผ้าสักหลาดถือว่าโชคร้าย” เพราะยังไงก็ตาม คราบบางอย่างก็ไม่มีวันล้างออก