เมื่อไฟกักขังลูกสาวของฉันและสุนัขวัยเด็กของเขา สามีนักดับเพลิงของฉันเลือกที่จะช่วยสุนัขก่อน เขาฟังเสียงร้องไห้ของโคลอี้ ไม่ใช่เสียงร้องหาพ่อของลูกสาววัย 3 ขวบของเรา ฉันเห็นมือเล็กๆ ของลิลี่หายไปในเปลวไฟ ต่อมาโคลอี้กระซิบว่า "หยุดดิ้นรนเถอะ เขาไม่มีวันเชื่อคุณหรอก" เธอพูดถูก จนกระทั่งตำรวจโทรมาเรื่องใบมรณบัตรของลิลี่ จนกระทั่งเขาได้ยินเธอหัวเราะว่า "ฉันจุดไฟนั้น ฉันล็อกประตูของเด็กคนนั้น ตอนนี้อีธานเป็นของฉัน" ความจริงมาสายเกินไป บางทางเลือกเผาทุกสิ่งให้วอดวาย