คุนหมิง ปี 1990 เฉินโฮ่วเซิง ชายเก็บของเก่า เก็บเด็กทารกที่ถูกทิ้งไว้ข้างทะเลสาบกรีนเลคได้ เขาเลี้ยงเธอมาด้วยข้าวต้มหนึ่งถ้วย สามล้อเก่าคันหนึ่ง และเสียงตะโกนขายของว่า "มีทองแดงเหล็กเก่า กระดาษหนังสือเก่าเอามาขาย" เด็กหญิงชื่อเสี่ยวหม่าน โตขึ้นกลายเป็นนักร้องชื่อ "หมานซิง" เธอเปลี่ยนชื่อ เปลี่ยนตัวตน ทิ้งพ่อบุญธรรมไว้ในบ้านเก่าย่านเมืองเก่า เขาสะสมกระดาษโน้ตที่เขียนคำว่า "หมาน" ไว้เต็มกล่องขนมปังรอเธอกลับมา วันที่เธอรีบกลับมา ฟ้าเพิ่งสาง ประตูแง้มอยู่ เขาจากไปแล้ว มีความรักบางอย่าง กว่าจะได้ยินก็สายเกินไปแล้ว