ธารน้ำคืนสู่ต้นอู๋

ธารน้ำในหมู่บ้านชิงอู๋ขาดหายกะทันหัน ซางเสวี่ยชีผู้บำเพ็ญสายยาและฉีเหวินเช่อผู้บำเพ็ญสายดาบตามธารน้ำที่ไหลย้อนขึ้นไปจนถึงสำนักเทียนเหิง และพบว่าสำนักแห่งนี้ได้สูบน้ำใต้ดินจากภูเขามาเป็นเวลานานเพื่อหล่อเลี้ยงหยุนเกินที่กำลังเสื่อมถอย เมื่อเผชิญกับทางเลือกระหว่างการดำรงอยู่ของชาวบ้านและของสำนัก ทั้งสองจึงร่วมมือกับสือยั่นเซิง จู้ซูหลาน และคนอื่นๆ ค้นหาความจริงและฟื้นฟูบ่อน้ำกลับคืน สุดท้ายซางเสวี่ยชีใช้เมล็ดซีหยางที่มารดาทิ้งไว้และต้นกำเนิดของตนเองปลุกหยุนเกินให้ตื่นขึ้น ทำให้ต้นน้ำและปลายน้ำได้แบ่งปันน้ำที่ไหลเวียนอีกครั้ง จากเหตุการณ์นี้ทุกคนจึงเข้าใจว่าการปกป้องที่แท้จริงไม่ใช่การแย่งชิง แต่คือการเคารพธรรมชาติ กล้ารับผิดชอบ ร่วมมือกัน และรักษาบ้านเกิดและความหวังไว้ให้คงอยู่