หัวใจที่ลืมไม่ลง

วันก่อนงานแต่งงานของเรา อเล็กซานเดอร์ คาร์เตอร์ คู่หมั้นของฉันเสียชีวิตในอุบัติเหตุทางรถยนต์อันน่าสยดสยอง ทุกคนคิดว่าฉันคงจะทรุดลง คิดว่าฉันคงจะเสียสติด้วยความโศกเศร้า แต่ฉันไม่เป็นเช่นนั้น ฉันไม่ร้องไห้ ไม่ก่อเรื่องวุ่นวาย ห้าปีต่อมา ในโรงแรมหรูระดับท็อปใจกลางแมนแฮตตัน ผู้ชายคนนั้นก็ “ฟื้นคืนชีพจากความตาย” เขา openly ร่วมรักกับมาร์จอรี น้องสาวต่างมารดาของฉันอย่างโจ่งแจ้ง เปลือยท่อนบนอย่างไร้ยางอาย เขากดเธอลงบนเก้าอี้เอนกลางงานปาร์ตี้ที่เปิดโล่ง แหวกขาเธอออกแล้วกระแทกเข้าไปไม่ยั้ง เสียงครางแหลมของเธอกรีดผ่านห้อง กองถุงยางที่ใช้แล้วบนพื้นบ่งบอกชัดว่าพวกเขาทำกันมานานแล้ว เมื่อเขาเห็นฉันยืนอยู่คนเดียว เขาก็ไม่หยุด เขากระแทกแรงขึ้น เรียกเสียงกรีดร้องจากเธอให้ดังยิ่งขึ้น แล้วมองมาที่ฉันพร้อมรอยยิ้มเยาะ “เธอคือคู่หมั้นของฉันสินะ” เขาพูดอย่างหยิ่งยโส “รอฉันมาห้าปีเลยเหรอ” เขาเยาะเย้ย “จะสิ้นหวังขนาดไหนกัน ความหมกมุ่นแบบนี้น่ากลัวนะ แต่เอาเถอะ ในเมื่อเธอรักฉันมากขนาดนั้น ฉันจะใจกว้างให้ ฉันเลี้ยงเธอเป็นเมียน้อยได้ แต่ตำแหน่งคุณนายคาร์เตอร์เป็นของมาร์จอรี วันจันทร์ พุธ ศุกร์ เป็นของเธอ วันอังคาร พฤหัส เสาร์ ฉันจะไปหาเธอ จงขอบคุณซะ” ฉันยิ้ม “คุณจำคนผิดแล้ว” สิ่งที่อเล็กซานเดอร์ไม่รู้ก็คือ คืนที่เขาเกิดอุบัติเหตุ ฉันได้รับวิดีโอชิ้นหนึ่ง สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ ในขณะที่เขากับมาร์จอรีใช้เวลาห้าปีอย่างสบายใจในยุโรป ฉันได้แต่งงานไปแล้ว และมีลูกสาววัยสี่ขวบ และสามีของฉันก็คือลุงของเขา ผู้กุมอำนาจที่แท้จริงเบื้องหลังตระกูลคาร์เตอร์