รักออร์ค

ไบรอันและโลแกนเป็นพี่น้องฝาแฝดเผ่ามนุษย์หมาป่าที่ฉันกับอิซาเบลลาลูกพี่ลูกน้องของฉันช่วยไว้จากการค้ามนุษย์สัตว์ป่าใต้ดิน ตอนนั้นเราสองคนยืนจ้องมองลูกหมาป่าน้อยๆ ที่สกปรกมอมแมมเหล่านั้น และแทบไม่ต้องพูดอะไรกันมาก เราก็ตัดสินใจรับเลี้ยงคนละตัว ฉันรับไบรอันมา อิซาเบลลารับโลแกนไป สิบสามปีผ่านไปในพริบตา ตลอดเวลานั้น ฉันเชื่อว่าแม้ไบรอันจะไม่ชอบฉัน แต่เขาก็คงรู้สึกขอบคุณอย่างน้อยที่ฉันช่วยชีวิตเขาไว้ ภาพลวงนั้นแตกสลายในวันที่ฉันบังเอิญได้ยินเขาคุยกับมนุษย์สัตว์คนอื่น มีคนถามว่า “เอ็มม่าใจดีกับนายมากเลย ทำไมนายถึงเย็นชากับเธอตลอด?” ไบรอันหัวเราะเบาๆ อย่างไม่แยแส “ใครใช้ให้เธอมาดีกับฉันล่ะ?” “นายนี่โชคดีแล้วยังไม่รู้อีก” “โชคดีเหรอ? งั้นฉันก็คงต้องขอบคุณเอ็มม่าให้ดีๆ สินะ ถ้าเธอไม่รับฉันไปก่อน ฉันคงได้อยู่กับอิซาเบลลาไปแล้ว” อีกเสียงหนึ่งเสริมขึ้น “ก็สมเหตุสมผลนะ เทียบกับอิซาเบลลาหัวหน้าทีมเชียร์ลีดเดอร์แล้ว เอ็มม่าก็แค่… ไม่มีอะไรพิเศษ” ความเจ็บปวดจืดๆ แผ่ซ่านไปทั่วอก ในวินาทีนั้น ทุกความรู้สึกที่ฉันเคยมีต่อไบรอันตลอดหลายปีก็เลือนหายไปอย่างเงียบๆ