หลินหรานมองเห็นสีของอารมณ์บนตัวคนอื่นได้ตั้งแต่เด็ก คนอกหักเป็นสีเทา คนวิตกกังวลเป็นสีเหลืองหม่น คนอ่อนโยนเป็นสีเหลืองอบอุ่น เธอและคุณยายดูแลคาเฟ่เก่าแก่ชื่อ "จานสี" ทุกคนที่เดินเข้ามาล้วนพกพาสีหนึ่งสีและเรื่องราวในใจที่ก้าวข้ามไม่พ้น วันที่แม่จากไปตอนเธออายุ 7 ขวบ ฝ่ามือของหลินหรานกลายเป็นสีเทาหม่นตาย จนกระทั่งลูกค้าประจำที่ตัวโทนสีม่วงอ่อนนามลู่หยวนปรากฏตัว เธอจึงเริ่มหันหน้าเผชิญกับสีของตัวเองอีกครั้ง เรื่องราวเยียวยาใจในคาเฟ่เก่าแก่ ทุกตอน เยียวยาหนึ่งคน