เฉินโส่วเย่ วัยหกสิบปี ในงานเลี้ยงฉลองอายุ ถูกบุตรชายและสะใภ้หลอกล่อให้มอบบัตรเงินบำนาญ พวกเขาปากรับปากว่าจะเลี้ยงดูยามแก่ แต่แท้จริงหมายตาค่าชดเชยบ้านเก่าที่จะถูกเวนคืนและเงินปันผลจากสหกรณ์ หลังย้ายเข้าอยู่บ้านลูกชาย ชายชรากลับถูกปฏิบัติอย่างโหดร้าย และยังพบว่าลูกชายลงทุนอย่างไม่ลืมหูลืมตาจนเป็นหนี้มหาศาล พยายามใช้ทรัพย์สินของพ่อมาเติมช่องว่าง เฉินโส่วเย่ยึดเส้นตายทรัพย์สินของตนไว้ ด้วยการสนับสนุนจากลูกสาว เขาแยกแยะผิดถูกและปฏิเสธการถูกผูกมัดด้วยสายเลือด หลังผ่านพายุชีวิต ลูกชายและสะใภ้ก็สำนึกได้ ชำระหนี้อย่างจริงจังและทำหน้าที่เลี้ยงดู ครอบครัวจึงเข้าใจว่าสายเลือดมีค่าที่ความรับผิดชอบในหน้าที่ของตน