ไม้ไร้เสียงสะท้อน

เสิ่นชวน ช่างซ่อมม้านั่งไม้เก่า กลับสู่โรงไม้กลางหุบเขาหลังจากห่างหายไปหลายปี อาจารย์กู้หลานมอบเก้าอี้ไม้สืบตระกูลที่ชำรุดให้เขา ทั้งสองช่วยกันถอดและซ่อมเดือยไม้ตลอดคืน ขณะขัดแต่งเนื้อไม้ เสิ่นชวนและอาจารย์ได้คลายปมในใจที่ค้างคามาหลายปี เข้าใจว่าการซ่อมเครื่องไม้คือการปลอบประโลมบาดแผล ได้ยินเรื่องราวเงียบงันของเนื้อไม้ และได้พบหัวใจดั้งเดิมที่หายไปเนิ่นนาน