ตัดสายเลือดก่อนรุ่งอรุณ

ในวันเกิดของฉัน ฉันไปถึงตรงเวลาที่เลานจ์เลือดสุดหรูที่แดเนียล คุก จองไว้ รู้สึกตื่นเต้นกับค่ำคืนที่รออยู่ข้างหน้าจริงๆ พอครั้งที่เจ็ดที่บริกรเลือดเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มสุภาพถามว่าฉันพร้อมจะสั่งหรือยัง ในที่สุดโทรศัพท์ของฉันก็สว่างขึ้นด้วยข้อความ iMessage จากแดเนียล “มีเรื่องด่วนกับสภาผู้อาวุโส สั่งพลาสมาเลือดสักแก้วไปก่อนนะ ไม่ต้องรอฉัน” วินาทีต่อมา ฉันเลื่อนฟีดไปเจอโพสต์ใหม่บน Instagram จากรักแรกของเขา คามิลา เบนเน็ตต์ ชนชั้นเลือดบริสุทธิ์ ในภาพ แดเนียลนั่งอยู่ที่โต๊ะ พลิกเมนูไปมาอย่างสบายๆ เขายังยื่นผ้าเช็ดปากผ้าไหมเนื้อดีให้ใครคนหนึ่งที่อยู่นอกเฟรม ความสนใจของเขาไปอยู่ที่อื่นอย่างชัดเจน แคปชั่นเขียนว่า: “หลับในโลกเก่ามานานเหลือเกิน มีคนกลัวว่าฉันจะกลับมานิวยอร์กแล้วอดตายเพราะอ่านเมนูไม่ออก เลยเลี้ยงฉันด้วยงานเลี้ยงสมฐานะ” แค่นั้นแหละ ทั้งค่ำคืนก็หมดรสชาติไปเลย ฉันยื่นเมนูที่เขียนด้วยภาษาละตินโบราณล้วน ซึ่งฉันอ่านไม่ออกแม้แต่จะเริ่มต้น คืนให้บริกรเลือด “เอาทุกอย่างในเซต Blood Reserve ซิกเนเจอร์ของคุณมาอย่างละหนึ่ง” กว่าฉันจะกินอิ่มและแพ็กที่เหลือกลับไปที่คฤหาสน์ใต้ดินของฉันในแมนฮัตตัน โทรศัพท์ก็เต็มไปด้วยสายที่ไม่ได้รับ หลายสิบสาย ทั้งหมดจากแดเนียล สายสุดท้ายเป็นข้อความเสียง “เฮ้ อย่าคิดมากนะ คามิลาเพิ่งตื่นและยังไม่คุ้นเคยกับนิวยอร์ก ฉันแค่ช่วยเธอหโลงที่เหมาะสำหรับการจมหลับ ครั้งหน้า ฉันสัญญาว่าจะชดเชยให้ด้วยมื้อค่ำวันเกิดที่ดีกว่าอีก” ฉันไม่ตอบ ความสัมพันธ์ที่ยังคงอยู่รอดด้วยคำสัญญาว่าครั้งหน้า… มันคุ้มค่าที่จะรอจริงๆ หรือ โดยเฉพาะกับคนอย่างฉัน สมาชิกเผ่าพันธุ์แวมไพร์ที่มีเวลาทอดยาวไม่สิ้นสุดข้างหน้า?