เขาบอกว่านี่คือการแกล้ง แต่ฉันบอกว่านี่คือการบอกลา

เอเวอรี่ รอสส์ ใช้เวลาสิบแปดปีเป็นเพื่อนที่ซื่อสัตย์ที่สุดของเคเล็บ เบนเน็ตต์ — ตามเขาไปโรงเรียนเดียวกัน จัดการเรื่องวุ่นวายที่เขาก่อไว้ คอยอยู่ตรงนั้นเสมอ ในงานปาร์ตี้ต้อนรับนักศึกษาใหม่ เขาตอบแทนเธอด้วยการกดเธอลงบนเวที ขณะที่คนที่เขาหลงใหม่อยู่ระหว่างเทสีแดงทั้งถังลงบนหัวเธอ ทั้งห้องหัวเราะ เอเวอรี่ไม่ร้องไห้ เช้าวันรุ่งขึ้นเธอยื่นใบลาออกและไม่หันกลับไปมองอีกเลย ด้วยอาวุธเพียงความโกรธและความมุ่งมั่น เธอทุ่มตัวเองเข้าสู่ปีว่างอันโหดร้าย — และระหว่างทางก็พบกับลูคัส คู่แข่งที่กลายมาเป็นที่ยึดเหนี่ยวที่ไม่คาดคิด อัจฉริยะเงียบ ๆ ที่ไล่ล่าความฝันที่ MIT ขณะที่เอเวอรี่ก้าวขึ้นจากความอัปยศสู่คะแนน SAT 1590 และจดหมายตอบรับจากโคลัมเบีย เคเล็บกลับจมดิ่งสู่การถูกไล่ออก หนี้สิน และความพินาศ นี่ไม่ใช่เรื่องราวการแก้แค้น แต่มันคือเรื่องราวของเด็กสาวที่ตัดสินใจว่าเธอเลิกเป็นตัวตลกแล้ว — และกลายเป็นพาดหัวข่าวที่ยิ่งใหญ่ที่สุด