ฉันยืนตัวแข็งอยู่ใต้หน้าต่างห้องพวกเขาและฟังทุกฉากทุกตอน “เวโรนาจะทำให้คุณแบบนี้ไหม?” เสียงครางต่ำ ๆ ดังมาจากผู้ชายข้างบน เขาบีบคางของเธอ น้ำเสียงของเขาเป็นภัยคุกคามต่ำ ๆ “ทาเลีย ถ้าคุณปล่อยให้เวโรนารู้เรื่องนี้ ฉันสาบานว่าคุณจะต้องเสียใจ” ทาเลียแค่หัวเราะและตัดบทเขาด้วยจูบ “ถ้าถึงตอนนั้น ฉันไม่แคร์หรอก” ผ่านหน้าต่างที่สว่างไสว เงาของพวกเขาพันกันและบิดเกร็ง ทาเลียคือคนที่นำคนอื่นรังแกฉันตอนมัธยมต้น ฉันใช้เวลาหลายปีเข้าออกห้องแพทย์ กินยาและหยุดยาไม่ขาด สามปีนั้นเป็นช่วงต่ำสุดของชีวิตฉัน เธอใส่ร้ายฉันจนฉันต้องย้ายโรงเรียน แต่ฉันก็ไม่เคยหนีจากเธอได้จริง ๆ “เวโรนา เบเกอร์ ชื่อคุณเพราะจริง ๆ ฉันคิดถึงอนาคตที่มีคุณจริง ๆ นะ” ตอนมัธยมปลาย เบรนแนน เพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน คือคนที่ดึงฉันออกมาจากความมืดนั้น เขาโผล่มาเสมอตอนที่ฉันกำลังจะแตกสลาย และตอนนี้ ผู้หญิงที่ฉันคิดว่าจะไม่ต้องเจออีก กลับอยู่ในเตียงกับแฟนของฉัน ฉันยืนตัวสั่น มือกำแน่นจนเล็บกัดเข้าไปในผิวฝ่ามือ “คุณคือคนที่รังแกเวโรนาตอนมัธยมปลายใช่ไหม?” “คุณควรทำตัวดี ๆ ตอนมหาวิทยาลัย” “ถ้าเวโรนาบอกฉันว่าคุณเคยแตะต้องเธอ ฉันจะให้คุณรู้ว่าการถูกเป็นเป้าจริง ๆ มันรู้สึกอย่างไร” ฉันชะงัก ดังนั้น เบรนแนนรู้ เขารู้ดีว่าทาเลียเป็นใคร และเขาก็นอนกับเธออยู่ดี อากาศยามค่ำคืนหนาวเย็น ลมพัดทะลุผ่านตัวฉัน ข้างบน เสียงไม่เคยหยุด ฉันยืนอยู่บนพื้นดินที่เยือกแข็ง ความเจ็บปวดกลวงโบ๋ตรงที่หัวใจของฉันเคยอยู่