ในยุคที่เหล่าอสูรกลืนกินความหวาดกลัวของมนุษย์ ความกลัวคืออาวุธที่ร้ายกาจที่สุด... ยกเว้นสำหรับอีแวน ขณะที่สำนักงานรับมือวิกฤตตื่นตระหนกและผู้คนสิ้นหวัง อีแวนกลับเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตพิลึกพิลั่นเหล่านี้อย่างเฉยเมย สนใจมากกว่าว่ารสชาติเป็นอย่างไรเสียอีก ไม่ใช่เพราะกล้าหาญ แต่เพราะเขาแตกสลาย และความบ้าคลั่งอันงดงามของเขาอาจเป็นความหวังเดียวในโลกที่ถูกความกลัวกลืนกิน