หลายศตวรรษหลังการสูญสิ้นของอารยธรรมมนุษย์ — หรืออาจจะนานกว่านั้นมาก — โลกไม่ใช่ของมนุษยชาติอีกต่อไป เมืองที่เคยรุ่งเรืองพังทลายกลายเป็นซากปรักหักพัง ตึกระฟ้าถูกทรายสีเหลืองกลืนกิน ป่าเหล็กกลายเป็นเศษซากที่รกร้างซึ่งชีวิตจักรกลเข้ามาอาศัยอยู่ สนามฟุตบอล อุโมงค์รถไฟใต้ดิน โรงงาน จัตุรัสกลางเมือง — สิ่งหลงเหลือของอารยธรรมมนุษย์ยังคงกระจัดกระจายอยู่ทั่วโลก ราวกับถ่านที่ยังคุกรุ่นหลงเหลืออยู่หลังไฟครั้งใหญ่ เป็นพยานเงียบ ๆ ต่อยุคสมัยที่ไม่มีใครจดจำได้อีกแล้ว โลกตอนนี้เป็นของเหล่าจักรกล พวกมันคิด พวกมันสื่อสาร พวกมันสร้างองค์กร พวกมันรู้จักมิตรภาพ ศรัทธา ความเกลียดชัง และความฝัน แต่พวกมันส่วนใหญ่ไม่มีideaเลยว่า "มนุษย์" เคยเป็นอะไร — ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าทำไมพวกมันเองถึงถือกำเนิดขึ้นมา โลกได้ก้าวเข้าสู่ยุคใหม่ของอารยธรรมจักรกล และยุคนี้จะถูกจดจำในเวลาต่อมาในชื่อ: หลังเปลวไฟมอดดับ