หม่า จิ่งชวน ชายหนุ่มผู้กลับคืนสู่หมู่บ้านหยุนหลิง ตัดสินใจฟื้นฟูศิลปะเครื่องปั้นดินเผาดั้งเดิมของบ้านเกิด เขาชักชวน หม่า โส่วเหริน ช่างปั้นมือเก๋า เลขาธิการหมู่บ้านเหลียง ซู ชิงเหยียน ผู้ดูแลฝ่ายปฏิบัติการผลิตภัณฑ์ เฉิน จื้อหย่วน เยาวชนผู้กลับบ้านเกิด และโจว เหวินต๋า ผู้จัดจำหน่ายช่องทางสินค้าวัฒนธรรมสร้างสรรค์ มาร่วมกันเริ่มต้นธุรกิจ โดยเช่าฉางเก็บข้าวเก่าร้างในหมู่บ้านมาดัดแปลงเป็นโรงปั้นเครื่องปั้นดินเผามาตรฐาน ทีมงานลงพื้นที่สำรวจดินเหนียวท้องถิ่นสามแหล่ง วางผังเส้นทางการผลิตแยกส่วนตั้งแต่การเตรียมดิน การขึ้นรูป การเผา ไปจนถึงการบรรจุหีบห่อ ปรับรูปทรงภาชนะโบราณที่หนาและหนักให้เรียบง่ายขึ้น พัฒนาสินค้าสามสาย ได้แก่ ชุดน้ำชา แจกันดอกไม้ และของตกแต่งพื้นบ้านที่เหมาะกับบ้านสมัยใหม่ ทุกคนร่วมกันกำหนดมาตรฐานการขุดดินและการเผาในเตา ถ่ายทอดทักษะงานฝีมือครบทุกขั้นตอนแบบมือต่อมือ เปิดร้านค้าออนไลน์ และทดสอบบรรจุภัณฑ์เพื่อการขนส่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า