ลมยาวพัดผ่านผ้าไหม

ในยามค่ำคืนของโรงทอผ้าเจียงหนาน เสิ่นเจาหนิง เยี่ยฝูกวง และซูจิงซูยืนเคียงกัน สตรีทั้งสามผู้มีพรสวรรค์เฉพาะตัว มิได้มุ่งแสวงหาตำนานอันยิ่งใหญ่ หากเลือกหยัดยืนบนชีวิตประจำวันอันเรียบง่าย ใต้แสงจันทร์เบื้องโต๊ะ ผ้าครามโบกพลิ้วตามสายลม หลอดด้ายหยกวางนิ่งอยู่ ณ ที่ของมัน พวกเธอมองข้ามชื่อเสียงอันจอมปลอม เชื่อมั่นว่าวันคืนธรรมดาจะก่อร่างเรื่องราวของมันเอง และตัดสินใจก้าวสู่เส้นทางถัดไป ด้วยเข็มและผ้าในมือ สานต่อหนทางของตนเอง แสงจันทร์และแสงไฟสาดส่องประสานกัน ท่ามกลางภาพชีวิตธรรมดา พวกเธอเขียนบทแห่งการเติบโตอันเข้มแข็งและเป็นอิสระของสตรี