ก่อนที่ฉันจะออกไปสู่สงครามกับพวกโร้ก เพื่อนสนิทของฉันเซเลนี่บังคับให้ฉันจดจำคำเตือนหนึ่งไว้ให้ขึ้นใจ ถ้าฉันกลับบ้านมาแล้วเห็นเธอกินอัลมอนด์ ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่เธอแน่นอน สามเดือนต่อมา ฉันกลับมาที่แพ็คบลัดมูน และพบว่าลูน่ากำลังยิ้มอยู่ที่โต๊ะอาหาร เคี้ยวอาหารชนิดเดียวที่ควรจะฆ่าเธอได้ ใบหน้าเดิม กลิ่นเดิม ความทรงจำเดิม เธอ甚至还เรียกฉันด้วยชื่อเล่นในวัยเด็กของเรา แต่เซเลนี่ไม่เคยให้คำเตือนเท็จเลย ถ้าผู้หญิงตรงหน้าฉันไม่ใช่เธอ งั้นลูน่าตัวจริงของฉันอยู่ที่ไหน?