เก็บใบไม้กลับบ้านเกิด

หลินเสี่ยวเฟิงพาเถ้ากระดูกปู่จากไต้หวันมายังแผ่นดินใหญ่ เพื่อตามหาหมู่บ้านหนานผู่ที่หาได้ยากบนแผนที่ เขาสูญเสียความทรงจำ จำที่มาของตัวเองไม่ได้ชัดเจน แต่ยังคงกอดห่อผ้าดำที่บรรจุเถ้ากระดูกไว้แน่นตลอดเวลา การพาปู่กลับบ้านคือภารกิจที่สลักอยู่ในสายเลือด ระหว่างการเดินทาง เขาก่อเรื่องตลกขบขันมากมาย สะท้อนช่องว่างทางความเข้าใจที่เกิดจากการถูกแบ่งแยกมายาวนานระหว่างสองฝั่ง แต่ในการอยู่ร่วมกัน เขาค่อย ๆ ค้นพบว่าเสียงอ่านหมากรุกนั้นสื่อถึงกันได้ รสชาติหมูแดงตุ๋นคุ้นเคย และบวบแห้งก็ใช้ล้างจานได้ทั้งสองฝั่ง ชีวิตประจำวันเล็ก ๆ น้อย ๆ เล่าเรื่องว่าสองฝั่งเป็นครอบครัวเดียวกันที่เชื่อมโยงด้วยสายเลือดมาแต่เดิม