สงครามทวงบ้าน

สิบปีก่อน เธอพาลูกๆ มาที่หน้าบ้านของโนวา อ้อนวอนขอที่พักพิง โนวาเปิดประตูที่ล็อกไว้แล้วพูดว่า "อยู่ได้เลย! ไม่คิดเงิน!" ตั้งแต่นั้นมา โนวาก็คอยสนับสนุนเธอและครอบครัวของเธอมาโดยตลอด แต่เมื่อลูกสาวของโนวากลับมาพร้อมเงินหลายล้านเพื่อฟื้นฟูที่ดินด้วยการสร้างถนน จู่ๆ เธอก็ทิ้งตัวลงกับพื้น เกาะขาของโนวาไว้แน่น พร้อมเรียกร้องว่า "ฉันอยู่ในบ้านนี้มาสิบปีแล้ว มันเป็นของฉัน! ไม่มีใครย้ายไปไหนทั้งนั้นจนกว่าฉันจะได้โฉนด!" ความกตัญญูที่เธอเคยแสดงออกมาบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความโลภ ขณะที่เธอบีบบังคับผู้มีพระคุณจนมุม แลกความเมตตาสิบปีกับโอกาสทำเงิน ชาวบ้านพากันเรียกเธอว่าไร้หัวใจ แต่เธอเห็นเพียงมูลค่าที่ดินที่พุ่งสูงขึ้น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความโลภ...