ซูถัง นักออกแบบที่กลับบ้านเกิด มาถึงโรงงานพิมพ์ภาพปีใหม่ด้วยแม่พิมพ์ไม้ และพบว่าแม่พิมพ์หลักไม้สาลี่เก่าแผ่นหนึ่งเกิดรอยร้าว เฉินเยี่ยน ช่างฝีมือเก่า พาเธอค่อย ๆ ซ่อมแซมอย่างเป็นขั้นตอน เริ่มจากการถอดแยกไม้ที่เคยปะไว้เดิม นำลิ่มไม้สาลี่ที่มีลายไม้เดียวกันมาเสริมด้านหลังแผ่นพิมพ์ให้โครงสร้างรับแรงมั่นคง แล้วจึงค่อย ๆ แกะซ่อมเส้นลายดอกไม้และนกที่แตกร้าวอย่างระมัดระวัง ทั้งสองทดลองพิมพ์ซ้อนสีหลายครั้ง ยอมรับการซึมซับสีตามธรรมชาติอันละเอียดอ่อนของกระดาษ โดยไม่ยึดติดกับการให้ได้ความเรียบสม่ำเสมออย่างสมบูรณ์ เมื่อตกค่ำ แผ่นพิมพ์ที่ซ่อมแล้วถูกจัดแสดงเคียงข้างผลงานสำเร็จที่สมบูรณ์ ซูถังเข้าใจแก่นแท้ของงานหัตถกรรมดั้งเดิม ไม่ยึดติดกับการจำลองให้สมบูรณ์แบบอีกต่อไป และตัดสินใจอยู่ต่อเพื่อศึกษาการดูแลรักษาแม่พิมพ์ไม้และศิลปะการแกะพิมพ์อย่างจริงจังกับเฉินเยี่ยน