คืนแห่งอาณาจักรสตรี

ยามค่ำคืน ราชินีแห่งอาณาจักรสตรีเรียกอาจารย์นักบวชเข้าห้องบรรทมเป็นการส่วนตัวเพื่อ "ชื่นชมสมบัติล้ำค่าของชาติ" ทันทีที่บานประตูปิดลง สมบัติล้ำค่าที่ว่านั้นก็ไม่ใช่สิ่งไร้ชีวิตอีกต่อไป—มีเพียงนางเท่านั้น อาจารย์เอ่ยปากว่าตนบวชแล้วและถอยหลังทีละก้าว แต่ใจกลับพ่ายแพ้ทีละนิดในแสงเทียนและผ้าโปร่งบางเบา: รัดเข็มขัดเข้าฝ่ามือ จุมพิตหน้าต่างเตียง มงกุฎจะตกอยู่ข้างใคร นางถามเขาว่า: จะเข้ามาหรือไม่? ถ้าเข้ามา ก็จะไม่ใช่อาจารย์อีกต่อไป; ถ้าไม่เข้ามา ประตูก็ปิดตายไปแล้ว ชั่วคืนเดียว ศีลและตัณหาประจัญหน้ากันอย่างใกล้ชิด อาณาจักรอยู่เบื้องหน้า พระพุทธอยู่เบื้องหลัง—เขาจะก้าวออกไปได้อีกหรือ?