เพื่อนร่วมห้องมหาวิทยาลัยล้วนเป็นเกย์

ทันทีที่ก้าวเข้าประตูสถาบันกีฬาจี้อิ๋ง หลินอวี่ก็ชนเข้ากับรุ่นพี่กู้เหย่ที่ลากกระเป๋าเดินทางในชุดกางเกงกีฬาสั้น ทั้งสองถูกจัดให้อยู่ห้องเดียวกัน กู้เหย่กลับมาจากซ้อมมักเปลี่ยนเสื้อผ้าทั้งที่ตัวเปียกเหงื่อ เส้นกล้ามเนื้อไร้ที่ซ่อนในพื้นที่แคบ หลินอวี่ตอนแรกได้แต่จ้องหนังสือเรียน แต่หัวใจกลับเต้นพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า กลางคืนเขาหลบเข้าไปในห้องน้ำสาธารณะเพื่อตั้งสติ แต่กลับได้ยินเสียงหอบหายใจอัดอั้นจากห้องข้างๆ วันรุ่งขึ้นบนสนามบาส เมื่อกู้เหย่ยื่นผ้าเช็ดตัวมาให้นิ้วมือแตะกัน ใบหน้าของหลินอวี่ก็แดงก่ำไม่หาย หน้าต่างบานเล็กบนประตูห้องพักบางครั้งสะท้อนเงาของคนที่สาม เหงื่อ เสียงหอบหายใจ และระยะห่างที่ค่อยๆ หลุดการควบคุม ผลักคนสองคนที่ควรเป็นแค่เพื่อนร่วมห้องให้ก้าวเข้าสู่ค่ำคืนที่ไม่อาจหวนกลับ