คนไม่กลับเป็นหนุ่มสาวอีก

หลังเติบโตเป็นผู้ใหญ่ หลินเฉินใช้ชีวิตประจำวันกับแม่ที่ต้องพึ่งพาอาศัยกันและกัน ค่อยๆ ค้นพบว่าความอบอุ่นระหว่างพวกเขามีบางสิ่งเกินกว่าความรักในครอบครัว สายตาอ่อนโยนของแม่ไม่ใช่เพียงความรักใคร่ แต่มีความขมขื่นและความปรารถนาที่ไม่อาจเอ่ยออกมา ทั้งสองพบกันครั้งแล้วครั้งเล่าในห้องนั่งเล่นและห้องนอนยามดึก ความหวานในความกำกวมปนเปื้อนด้วยการทรยศและสิ่งยั่วยวนที่ซ่อนเร้น ความสัมพันธ์ต้องห้ามระหว่างแม่ลูกค่อยๆ หมักหมมภายใต้แสงไฟของเมืองสมัยใหม่ ก่อให้เกิดความพัวพันทางราคะที่ยากจะถอนตัว