เฉินอวี่ผลักประตูบ้านเปิดออกหลังเลิกงาน ก็ได้ยินเสียงหอบหายใจอัดอั้นจากห้องของซูเฉียนเพื่อนร่วมห้อง ผ่านช่องประตูเขาเห็นเธอกำลังจมดิ่งอยู่คนเดียว ริมฝีปากพร่ำเรียกชื่อเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เรือนร่างเปียกชุ่มจนเลอะเทอะ เมื่อถูกจับได้เธอไม่ตื่นตระหนก เพียงเงยหน้าขึ้นด้วยสายตาเคลิบเคลิ้มและกระซิบเชิญเขาเข้าไป ในใจเขายังคิดถึงแฟนสาว แต่สุดท้ายก็ปิดประตูบานนั้นไม่ลง ร่างกายที่ห่อผ้าเช็ดตัวหลังอาบน้ำ เสียงหายใจที่กั้นด้วยกำแพงเดียว สัมผัสจากการหยั่งเชิงสู่การควบคุมไม่อยู่ เส้นแบ่งของการอยู่ร่วมห้องถูกฉีกขาดในคืนนี้ และทุกคืนหลังจากนั้น ในอพาร์ตเมนต์เหลือเพียงเสียงเนื้อกระทบกันกับเสียงครางอัดอั้น เปลี่ยนเพื่อนร่วมห้องผู้บริสุทธิ์ให้กลายเป็นสัตว์เลี้ยงที่ร้อนรนขอความใคร่เท่านั้น