ได้พบกันก็เป็นโชคชั้นสูงแล้ว

ปีที่สองแห่งรัชศกจิ้งคัง กรุงเปี้ยนจิงแตก เมื่อวันกองทัพจินบุกเข้าเมือง จ้าวเฉิงอานแห่งราชวงศ์ซ่งและนางกำนัลเฉินชิงเหอกอดกันเป็นครั้งสุดท้ายท่ามกลางเลือดและไฟ เขาสัญญากับนางว่าจะพบกันในชาติหน้า แต่นางกลับพูดเพียงว่า "ได้พบกันก็เป็นโชคชั้นสูงแล้ว" คืนนั้น จ้าวเฉิงอานตายในกองทัพที่วุ่นวาย จนวินาทีสุดท้ายยังเรียกชื่อนาง ส่วนเฉินชิงเหอถูกจับเป็นเชลยขึ้นเหนือ ในความอัปยศและการรอคอยอันยาวนาน นางใช้เวลายี่สิบเจ็ดปีเฝ้ารักษาสัญญาที่ไม่มีใครตอบ นางรอตั้งแต่ยังสาวจนผมขาว จากกำแพงวังจนถึงทุ่งร้างนอกด่าน นางยังคงเชื่อว่าเขาจะกู้ชาติแล้วมารับนาง จนวินาทีสุดท้ายของชีวิต นางยังมองไปทางใต้และกระซิบถามเบา ๆ ว่า "เฉิงอาน... ยังไม่มาอีกหรือ" นี่คือเรื่องราวเกี่ยวกับยุคสงคราม การรอคอย และความสิ้นหวัง บางคนตายในคืนนั้น แต่บางคนกลับใช้ทั้งชีวิตเพื่อไปพบการกลับมาพบกันที่จะไม่มีวันมาถึง ชีวิตคนเราไม่เกินสามหมื่นวัน ได้พบกันก็เป็นโชคชั้นสูงแล้ว